Mijn atelier ligt aan de Voorhaven, en dat is geen toeval. Als ik vastloop, trek ik mijn jas aan en loop ik naar het water. De haven van Rotterdam is mijn buitenatelier; ze geeft me kleuren en vormen die ik in geen enkele winkel kan kopen.
De kleur van werk en water
Wat me telkens weer raakt aan de haven is de eerlijkheid van de kleur. Hier is niets gestyled. Roestbruine kranen tegen een staalgrijze lucht, het olieachtige glanzen van het water, een container in een onverwacht felle terracotta die je nergens anders zo zou durven zetten. Het zijn precies de tonen die in mijn palet thuishoren: antraciet, taupe, en die ene scherpe accentkleur die het geheel laat zingen.
Ik maak er geen foto's om na te schilderen. Ik kijk, ik loop, en ik laat het bezinken. Vaak zie ik pas dagen later, terug in het atelier, wat er is blijven hangen: niet de boten of de kades, maar een stemming, een licht, een ritme van verticale lijnen.
Wat de haven mij leert over compositie
De haven is rommelig en toch klopt ze altijd. Daar zit een les in. Een kraan staat nooit precies in het midden, een schip is half uit beeld, en juist die ongelijkheid maakt het beeld levend. Ik betrap me erop dat ik dat meeneem naar mijn doeken:
- De horizon ligt zelden in het midden — meestal laag, soms juist hoog.
- Het zwaartepunt mag uit balans, zolang er ergens iets is dat het vangt.
- Eén onverwachte kleur kan een heel rustig vlak doen kantelen.
Een stad die nooit af is
Wat ik misschien wel het mooist vind aan deze haven: ze is nooit klaar. Er wordt gebouwd, gesloopt, geladen, gewacht. Datzelfde gevoel wil ik in mijn werk — het idee dat een doek nog beweegt, nog ademt, nog niet helemaal tot stilstand is gekomen. Een werk dat te af is, verveelt mij. De haven verveelt mij nooit.
Loop je hier ooit rond en zie je ineens een kleur die je aan mijn werk doet denken? Dan heb ik mijn werk goed gedaan. En wie nieuwsgierig is hoe deze indrukken op doek belanden, is welkom in het atelier — op afspraak, met het water op loopafstand.